Yazmak; hep ilacım gibiydi. Kendimi bildim bileli vardığım bir son durak. 

Çocukluğumda, yalnızlığın içinde kafamda yazdığım dünyalar… Ergenliğimde daha yeni tanıştığım duyguların, kimseye söyleyemediğim sırların tek şahidiydi kalemim ve defterim.

Yazmak benim en yakın arkadaşımdı. Yıllar sonra fark edecektim ki, bu dostum beni en karanlık dönemimden de kurtaracak; hayata döndürecekti. 

Bazen sadece içimi döktüm. Bazen yeni evrenler yarattım. Bazense şiirlere akıttım duygularımı…

Ne ilginç, en büyük çekincemdi yazdıklarımı bir başkasının okuması. Ve yine yıllar sonra fark edecektim ki, ne kadar insana dokunursa o kadar mutlu edecekti beni yazdıklarım. Bir nevi sihirli güç gibi. Kimi zaman da kimsenin bilmediği ama ben ve okuyucunun arasında başka bir evren gibi. 

Hayatımın bu döneminde yazmanın verdiği güç ve özgürlüğü cümlelere dökersem; Her şey benim, ve ben ne istersem yazılarımda yaratabilirim. Kocaman bir oyun alanı. Ve oyun kurucusu yine benim. İstediğim kadar bu evrenlerde oyunlar oynayabilirim. 

İnsanın hayatında hem beslendiği hem de ürettiği bir alanının olması üstelik hayatlara da dokunuyor olması tarif edilemez bir şeymiş. 

Yazılarını herkesten saklayan o çekingen kız, şimdi en güzel ve en doğru şekilde nasıl varabilirim diyor insanlara yazdıklarıyla… 

Artık benim için bir iletişim aracı, başka bir dünya oldu yazmak. Yeri geldi gizli dostum oldu, yeri geldi sırdaşım ve en önemlisi ilacım…