Cecilia,
Boşluk kendini düşündü, tasarladı.
Sözleri aşan bir anlayış düzeyine ulaştı.
Dışa yansıtılanın içe mesafesi
arttıkça
ruh parçalanır ve artar nefreti.
Mutluluk ve neşeden göğsüm sancıyor, Cecilia.
Kemiklerim alev alev.
Yaklaştır bana tenini, buz rengi gözlerini, bir şeyi neyin iyi yaptığını bilen hafif ellerini.
Sen, esenliğimsin, Cecilia.
Boşluk kendini düşündü.
