Gelecek kaygısı içinde kaybolmadığımız bir paralel evren var mıdır acaba? Hiç sanmıyorum.
İnsanlar neden hep geleceği düşünür? Kendini bildiği bir yerde garantiye alınmış hissetmek istediği için mi yoksa sadece doğasında bu olduğu için mi? Ben de bilmiyorum. Kendimden yola çıkarak garantiye alınma isteğinden diye düşünüyorum. Doğduğumuz andan itibaren hep geleceğimize yatırım zırvalarıyla uğraştık. Ne işimize yaradı tüm bunlar? Mesela şuan olduğum kişiyle kazandığım okulların alakası ne? Tamam; başarılar ve başarısızlıklar bizi şekillendirir, geliştirir. Ama neden tüm bunlara rağmen kendimize yetemiyoruz da hep daha fazlasını istiyoruz? Bu arayış ihtiyacımız ne zaman son bulacak? Bilmiyorum...
Geleceğimize korkuyla bakmadan bir hayat mümkün müdür ki? Gelecek denilen kavramın bu kadar belirsiz olması bizi korkutuyor ve kendimizi rahat hissettiğimiz yani konfor alanımız olan şimdi veya geçmişte kalmak bizi rahatlatıyor. Hatta bazı zamanlar geleceği hiç yaşamamak bile isteyebiliyoruz. Ne kadar geleceğin iyisi için çabalasak da her şeyin olumsuz olma ihtimali varken iyiye nasıl kendimizi verebiliriz ki?
Bir insanın geleceğine mutlulukla heyecanla bakabilmesi için önce kendini bulması gerekir. Tutkularını, yeteneklerini, sevdiği, sevmediği her şeyi bilmesi gerekir. Peki bunlar kolay mıdır? Hayır. Bir insanın kendini bulması ve sevmesi kadar zor bir şey yoktur diye düşünüyorum. Neden derseniz, nedenini ben de bilmiyorum. Olay da bu ya zaten. Kendi isteğimizle tak diye olacak bir şey değil. Tecrübeler, düşünceler, fikirler en çok da insanlar bunu bulmamızda yardımcı olur. Tüm bunların olması seneleri alır desek bir sürü senemiz kendimizi tanımadan, sevmeden geçer. Peki bunlar neye sebep olur? Evet, gelecek kaygısına. Her şey bir kısır döngüsü içinde. Geçmiş, şimdi ve gelecek bir döngü içinde. Hepsinin tek ortak yanı var o da korku. Umarım bir gün insanlık olarak tüm korkularımızı yener bu kısır döngü içinde sadece mutluluklara tutunuruz...