Mgła :

Bir Deliliğin Eşsiz Yıkımı

ve

Gölgeler Töreni

Mgła kimdir?

Öncelikle Lehçe olduğu için grubun ismi “Mugva – Mgvah” olarak okunur.

Metal Archives’e göre 2000 yılından beri aktif olan ekip, Mikołaj Żentara tarafından faaliyete geçirilmiş Polonyalı bir black metal grubudur. İlk albümü Groza 2008 yılında yayınlanan bu deha topluluk bu güne kadar 3 single (EP) ve 4 albüm çıkardı.

Mgła black metali değiştirmiyor adeta dönüştürüyor.

İlk Single (EP) olan “ Prescence” 2006'da yayınlanıyor ve üç parçadan oluşuyor.

Daha ilk şarkıda davulların adımlarıyla cehenneme giriş yapıyor ve vokalin dahil oluşuyla Şeytan'la tanışıyoruz.

Presence I 'ın “Scalded by the Satan's sun.” kısmında bunu açıkça ifade ederken arsızlığından taviz vermeden donmuş zihinlerden bahseden bu yakarışa sizi dahil ediyor. Peki elde edilen barış gerçekten de yok mu olacak ?

Prescence II, daha agresif bir şekilde ancak biraz daha yaralı, burada ilahi bir meydan okuma ve bir direniş var şarkının içinde de haykırdığı gibi.

“Resistance is futile, but how delightning.”

Ve Mgła, gitgide ilmek ilmek işleyerek bizi bir kulenin en tepesine doğru götürüyor.

Prescence III 'e gelince olan biten ne kadar öfke varsa kusup 'yaraları takip ediyoruz' kendi deyimleriyle.

Kanama,kırılma, yanma her ne varsa yaşanıyor ve kendi kendini yok etme düşüncesinin bir amacı olduğu düşüncesine evriliyor.

 2006'da çıkan iki şarkılık EP,  Mdłości ile devam ediyoruz.

Polonya’nın en nihilist oluşumu Mgła”nın “Mdłości” EP’sinin aklımızı ve ruhumuzu nasıl esir aldığına dair kendinden emin tavrı burada da sürerken, gelecek olan fırtınanın alarmını da verir nitelikte. Fakat henüz erken, söyleyecek çok fazla söz, anlatılacak epey bir kaos var.

“Every single dream shattered, trampled and lost.
Every single word silenced for ever, and evermore.”

(Mdłości I)

Mdłości, Lehçe "Bulantı" anlamına geliyor.

 Mdłości I, bizlere mutluluk, huzur, barış gibi öğretilen ve öğrenilen terimlerin samimiyetsizliğinden bahsediyor.

Tüm bu aldatmacaların içinde dönüp durup sonunda korkunç gerçekle yüzleşmekten... Bu yüzden parçanın girişinde henüz sakiniz, fakat bu sakin riff kendini korurken gerçekleri yüzümüze çarpan bir vokal ve davul duruma dahil oluyor. Parçanın içindeki ritmik değişimler ve uyumlu uyumsuzluk tamamen sözlerle doğru orantılı işleniyor.

Mdłości II'da, II. Dünya Savaşı sırasında yapılan şifreli Alman yazışmalarını çözmek için kullanılan erken dönem bilgisayarlardan biri Colossus'u bir özne yerine koyarak, Yunan mitolojisinden Gaia'nın rahmindeki çürümekte olan bir doğmamışı selamlayıp kucakladığımız, ve yokoluşuna doğru bir yolculuğa çıktığımız, bu sefer hem sözlerle hem de müzikal zekalarıyla EP'yi taçlandırdıkları bu şarkıda kapanışı yapmaya hazırlanırken ve sona doğru adım adım yaklaşırken bütün bu şerefe nail oluyoruz. Ve sonunda çamura dönüyoruz...

“Our almighty new god, turning man back into mud.”

Mgła'nın son EP'si 2007 yılında 2 şarkıdan oluşup yayınlanırken, grup kendinden asla taviz vermeyen pervasız tavrına devam ediyor ve gelmekte olan albümün habercisi EP'yi dinlerken daha en başında ayaklanma sesleri parçanın her köşesinde bize eşlik ediyor.

Artık siyah gölgelerde dinlenme cesaretine sahip, karanlığı kabul eden, beklenen bir şeylerin olmadığını bilen tohumlarız.

“Nothing to expect, nothing to suprise.”

Son parçada grup ilk defa şarkı söylerken kendi dillerini tercih ediyor. Kendi düşüşlerini unutanlar için...

“Ve dünya böyle bitiyor. 
I tak się właśnie kończy świat.”

 Ve geliyoruz ekibin 2007'nin hemen ardından 2008'de yayınladıkları 4 şarkıdan oluşan ilk albümlerine.

Başlarda insanların tuhafsadığı, şarkı isimleri yerine albüme verdikleri isimleri, albümün içinde şarkılara numaralandırarak vermek isteme sebepleri, bunu pek de önemsememeleri ve şarkının ruhunun okunması ve algılanmasını arzulamaları aslında. Zaten kitleleri çoktan oluşmaya başlamış ve onları böyle benimsemiş durumda. Hoş, aslında bu da umurlarında değil. Onlar kafalarının epey bir dikinde yanlış algılanma kaygılarıyla bile dolu değiller, çünkü bir şeyleri anlatırken oldukça utanmaz ve netler !

“Mutlu bilinçsizliğin kalelerinin bir filozof ve bir aziz (rahip) arasında” olduğundan kalemlerince bahsederlerken, ilk şarkıyla birlikte olağanüstü Richard Wagner evrenlerine yol alıyoruz dersem hata etmiş sayılmam.

Grubun vokali ve aynı zamanda gitarlarını çalan Mikołaj Żentara, davulda (Mdłości'den hemen önce Daren'in gruptan ayrılmasıyla) Maciej “Darkside” Kowalski nefes alamamanın ve başarısızlığın hikayesini anlatmaya, bu başarı silsilelerinin içinde yüzerken, bunu önemsemeyerek bu eşsiz yıkımı devam ettiriyor.

Ekip aynı zamanda, zamanın da kepenklerini indirmiş vaziyette konserlerinde kendilerine dikkat çekmeyerek bir tarz yaratma gayesinde olmaksızın siyah, kafalarını tamamen kapatan örtülerle, siyah hoodie ve deri ceketleriyle tamamen karanlığı temsil ediyorlar. Belki de yaşamlarında yer açmak için kötülüğe ve karanlığa izin veriyor ve kapılarını ona aralıyorlar. Böylelikle müziklerinden onlarla hiç göz göze gelmeden verim alabileceğimiz bir dünya yaratıyorlar.

Bu ikilinin felsefeyle olan alakasını önceki şarkılarda küçük mesajlarla sürekli aldık, fakat felsefeye hakimiyetlerinin hüküm sürdüğü sulara yeni yeni ulaşıyoruz. Bu sinyaller aslında seçmiş oldukları kapak fotoğrafları ve eserlerde de mevcut. Peter Wessel Zapffe’nin “two-edged blade” metaforu, ve nihilizmin doruklarında olan tavırlarını daha fazla göreceğimiz bir sürece böylelikle giriyoruz.

(Bunu “Exercises in Futility” albümüne vardığımızda daha çok hissedeceğiz.)

Tanah ve Eski Ahit'in ilk beş kitabını oluşturan Tevrat'ın birinci kitabı Genesis'e ulaşmak için kuramsal bencillikle yani Solipsizm ile tanıştırıyor bizi albümün 2. parçası.

Bir “oluş ve bozuluş” hikayesinde hiç bir şeyi selamlıyoruz bu defa.

"Hail Nothing!”

Derken, direniş kesiliyor ve 3.parçayla birlikte insanın düşmanı “Ölüm”e bürünürken buluyoruz kendimizi.

Varoluş ve şekillenme üzerindeki bütün yarayı,acıyı ve kıvranmaları hissederken parçanın ortalarında davul ve gitarın acelitelerinden oluşan bir devinim başlıyor, ve bıkmış bir iğrenme sesi 4. dakikaya girerken. Bu bizi son parçaya taşıyan ihtişamlı bir köprü.

Fakat yıkılıyor.

Bu adamlarla ilgili bilmemiz ve unutmamamız gereken yegane şey; anlattıklarıyla ilgili ne varsa, her şeyin, tüm evrenin bir yerlerden yuvarlandığı,yıkıldığı ve yok olduğu.

“Sürüsüyle beslenen bir çoban gördün mü ?”

“Gerçeğin bir yalancı olduğundan sadece ve sadece 'henüz' şüphelenirken, şimdi inancın var mı sevgili dostum ?” sorusunu sorarak öfkesini ve tüm bu rezaleti suratımıza tükürüyor. Ve son parçada, bahsettikleri eski ormandaki vadide yargılar dağıtılıyor çürüme ilahileriyle birlikte.

 Bekleyişin ardından 2012'de 7 şarkılık bir albümle sahalara dönüş yapıyorlar.

Albümdeki her ses, her ritm, her duygu üzerinde düşünülmüş, hiç biri gereksiz yahut anlamsız değil. İnanılmaz kültleşecek bir albümün habercisi ve sancısı var bu albümde “Exercise in Futulity”den hemen önce yaşanan.

Hayat savaşlarımızın basit cümleleri bir yerde dursun, onlar daha ilk şarkıda, daha başlar başlamaz “henüz hayal edilmemiş zirveleri ortaya sermekten” hiç çekimeden hafif ukala bir üslupla bahsediyor. Çünkü onların nezdinde;

“Peşinden gidilecek altın tahtlar yok!

Aranacak teselli tapınakları yok!”

Bu albümde yazılan riffler eğer bir sonraki albüm çıkmasaydı, grubun en muazzam yapı taşlarını oluşturan ve mükemmel evrimini gerçekleştirmiş bir melodik görkem şöleni diyebilirdik. Ancak bu albümün de taşıyıcı bir görevi var ve belki de sonraki albüm hiç öngörülmeden bu vasfa sahip oldu. Bu albümde daha çok grubun tarzı olan o depresif ve kendini tekrar eden melodiler riffler yerine ön planda olan “Darkside”'ın davulları arşa çıkarıyor oluşu diyebiliriz. Tabii ki yine her halükarda kökleri sağlam ve ses getiren bir albüm var elimizde. En iyilerinden sayılabilecek derecede mi tartışılır pek tabii. (Biz bir sonraki şaheseri bilmeseydik durum farklı olurdu. Ki sonrasında sırada Age of Excuse gibi bir başyapıt daha var.)

Tüm bunların yanında bu albümde de grup tam anlamıyla,

karanlıkta ve harabede, umutsuz ve zarafetin olmadığı bir düzlemi anlatırken ekliyor;

“Kavrulmuş zeminde, cehennemi bileceksin.

Ve seni özgür kılacak.”

Bu kırılgan yapıyı ortaya çıkarırken kendilerinden ödün vermeden asla teslim olmamayı ve geri çekilmemeyi öğütleyecek kadar da umutlarının bir nebze de olsa var olduğunu hissettiriyor 4. parça son buluyorken.

“Hani neredeler?” nidaları yükseliyor ardından yüksek mertebeye mensub her kim varsa onlara meydan okuyarak.

“Fırtına geliyor.”

“Bazıları bunun geldiğini görmedi, diğerleri de bunu reddetti.”

 Gelelim 6 şarkıdan oluşan 2015 yapımı o kült hatta mihenk taşı olarak nitelendirdiğimiz albüme.

Bu albümün diğerlerine göre kalite anlamında bir farkı yok, sadece üzerine eklenmiş önemli katmanları var. Bu sebeple en iyi albümlerden biri diyebiliyoruz kendisi için.

Lugatı daha sağlam, estetik anlayışından hiç bir şey kaybetmemiş ve o kusursuz çekirdeğe sadık kalarak güzel ağlar örüyor etrafımızda. İnşası oldukça zengin, çeşitli ve homojen.

Gelmiş geçmiş en iyi black metal albümlerinden biri olduğunu çekinmeden söyleyebiliriz. Anlamlı hatalara ayak basıyoruz ve keyfimiz albüm boyunca oldukça yerinde.

Yeni bir dönemi açıyor, kitlelerini peşlerinden sürüklemeye devam edip ilham kaynağı oluyorlar.

Kendi bağımsız karanlığınızı yaratmaya hazırsanız bu işgale izin verin.

 Şarkılardaki dinamizm, içinde tekrarlayan tüm hengameye rağmen yapısını başarılı bir şekilde koruyor.

Vokal bu sefer bağırmadan bilinçli kullanılan bir brutal ile anlatıyor derdini, ne dediğini ve söylenen kelimeleri anlayabiliyoruz rahatlıkla tekniği sayesinde. Akılda kalıcı pasajlarla dinleyiciye ziyafet çektiren ustalık eserleri diyebilirim fakat bunu son albümlerine saklıyorum.

Derken şu cümleyle başlıyoruz;

“Ve her eylemin altında umutsuzluk vardır.”

 Giriş parçası oldukça kuvvetli,cüretkar bir ruha ve sözlere sahip, gitarın gidişatı bunlara hakim ve birbirlerine vokalle birlikte izin vererek eşlik ediyorlar, birbirlerini dinliyor ve yükselişe geçiyorlar.

Arkasından ateş ve kükürt kokan bir haykırış var.

Kuraklıktan yakarırken iyi huylu bir boğulmada geziniyoruz. Vokal çıtayı yükselttikçe bütünüyle şarkıyı hissetmiyor ona adeta dahil oluyoruz.

“Şimdi ve sonsuza!”

3.parçaya eriştiğimizde koca bir mezarlığın içinde sakat ruhlarla birlikte tam da o daha en başta bahsettiğim katmanlardayız,fakat çoğunlukla en aşağılarda.

Bunu şarkı boyunca bütün ritm değişimi,ustaca yazılmış davullarda hissediyoruz, en dipteyiz.

 “Her imparatorluk 
  Her millet 
  Her kabile 
  Biteceğini düşündü 
  Biraz daha iyi bir şekilde .”

Albümün 4. şarkısının kapısını 'Yıkımı yaratan, hüküm süren herkes, belki de her kahin iyi bir şekilde biteceğini sandı fakat tekrar tekrar mide bulandırıyorsunuz.' cümleleriyle dolu, krallar ve piyonlar üzerine işlenmiş bir yapıya aralıyorsunuz.

Ve sonunda ne var ne yoksa suratımıza tokat gibi çarpıyor sıraladıkları küfür gibi melodilerle cümleleri.

“Sanki kaybetmenin nasıl bir his olduğunu bilmiyormuşsun gibi.”

“En azından biraz onurlu ol! “

 Bu başyapıt, yeni ve bu tür müziği dinlemeye çok çok uzak olan dinleyiciyi bile içine alabilecek nitelikte. Artık her bir sesin ustalıkla kullanıldığı ve enstrümanlardan çıkan her bir notanın işlevinin olduğu son albümleri olan Age of Excuse isimli 2019'da yayınlanan albüme geliyoruz.

Kılıcın bir tarafı kendimize dönük ve bize yaklaştığını bile bile, bile isteye dinliyoruz binlerce yıl önce birileri evrenlerden birinde bu işçiliği dokumuşçasına.

“Bir tür, iki ucu keskin bir bıçakla silahlanmıştı. 
Korunmasız bir yanılsama silahı

Yaşamın kendisinin karmaşık mekanizmalarında.”

 Bu albümde hissedilen tek pürüz sanıyorum vokalin ritm aksamaları ve akıcı bir renkten uzak olması. Bir yerden sonra sıkıcı olduğunu düşünmeye itebiliyor. Ancak çoğunlukla yardımına gitarın yetiştiği ve o karanlık atmosferin yarattığı solucan deliğinden geçerek durumu tabii ki grubun genel dinleyici üzerindeki etkisiyle de birlikte kotarıyorlar. Onun dışında pedallar ve ziller devrede ve olayı bir üst mertebeye taşıyorlar. Ve bu sayede albümün anlaşılırlığı gittikçe doz doz artıyor. Davul yazılımlarının en üzerine düşünülerek yaratılmış olduğu albüm diyebilirim. “Darkside” bu işi biliyor.

Grup oldukça rahat ve her yöne genişlerken formlarını ve onu özel kılan yanlarını başka birilerine dönüşmeden koruyor.

Böylelikle 4. ve çıkan son albümleri bizlerle buluşuyor.

“Her şey söylendiğinde ve yapıldığında 
Şeytan bile çamura tükürecek kadar umursamayacak.”

Her şeyin temelinde aynı eski senaryolar varken, zafer zannedip yenilgileri selamladığımıza dem vuruyorlar haklı olarak.

“Tarihin çöplüğünün dibinde 
Sadece deneyelim ve 
cesetlerimizin hala bir sınıfı varmış gibi yapalım.”

Bir değeri yoktur belki fakat hemfikir olduğumuz üzre,

Tarih her şeyin üstesinden gelir. (Age of Excuse VI)

19 Kasım 2020'de ertelenen konserin yeni tarihinde görüşmek üzere !

                                                                                                         Pınar Azizoğlu