Bugün 1 Eylül.

Yaza “hoşça kal” derken sonbahara “merhaba” dedik buruk bir acıyla.

Ağaçlar sararırken sen düştün aklıma,

Senin dünyan hala karla kaplıydı. Soğuk ve keskin.

2025 senin kışın, bizimse çaresizliğimizdi.

Belki de yaz sana hiç uğramamıştı.

Kim bilir, kaç kere temas etmişti güneş ışınları tenine?

Dalıp gidebilmiş miydin masmavi gökyüzünün altında hayallere?

Yoksa tok bir ses mi çarpmıştı yüzüne, “Herkes içeri!” diye…

Veda ediyorum bu yaza,

Oysa biliyorum, birkaç yaz daha geçecek duvarlar ardında.

Mavilikler boyanacak grinin elli tonuna…

Kış çok daha sert geçecek yalnızlığımızla kıran kırana…          

Aradan geçen 5 ayın yıllara bedel olduğu bir düzende,

Ne dilesem koskoca bir boşluk belki de…

Yaşanamayan mevsimleri bıraktım geride

Şimdi tek dileğim, bize tekrardan gülümse.