Kısacık hayatımın büyük bölümünde bir şeyler yazdım. Verdiğim ara bana iyi geldi mi? Bilmiyorum. Hayatımda düşünmeyi durdurmak için yapabileceğim tek şey yazmayı bırakmaktı. Pişman değilim. Kendimi kendi cümlelerim olmadan anlamaya çalıştım. Hislerimi düşünmek için yazmayı beklemedim. Anı yaşayabilmek için yazmaya ara verdim.

Artık üniversiteye hazırlanan küçük kız değilim, aklıma takılan şeyi çözebilmek için o an yazamıyorum. Benim kırmızı defterim neler çekti. Metro, otobüs, dersler, yürürken bile bir şeyler yazdım. İçimdekileri düşünmemek için aklıma gelen her şeyi yazıp kenara koydum. Ama şimdi öyle olmuyor. O küçük kızın aldığı kararların peşimde, gerçekleşsinler diye çabalıyorum. Her şeyi anında düşünüyorum.

Uzun zamandır bir şeyler yazmam gerektiğini hissediyordum ama bir türlü ne yazacağımı bulamamıştım. İnsan kendinden nasıl özür diler? Ya da kendinden özür dilemeli mi? O zamanlar için bir karar vermem gerekiyordu. Verdiğim karar tamamen doğru olmasa da yanlış kararlar almama engel oldu.

İhtimalleri düşünerek yaşamayı bırakalı çok oldu. Sadece hayatı yazarak anlamaya çalıştım.

Hayatta kendime en büyük iyiliği yazarak yaptığımı sanıyordum. Ama sadece kendime dünya kurmaya çalışıyordum. Kitap böyle başlasa devam eder miydin? sorusuna öyle bir kapılmıştım ki günlerimi yazarsam okumak isteyeceğim şeyleri yaşamaya amacım olur sandım.

Yazmak için yaşamaya çalışırken hayatı kaçırdım ben. Yolculuklarımda etrafımı izlemek yerine deftere baktım. Güzel şeyleri görmeyi hayal ettim ve hayalimi yazdım. Halbuki güzelliklerini farkında olamayacak kadar küçüktüm.

Hayat çok güzel... Her şeye rağmen anın tadını çıkardıkça, hayalleri için çabaladıkça anlıyor insan. Bu aralar hayallerimden baya uzaklaşmıştım. Ama elinde kırmızı defteri ile dolaşan küçükle beraber hayallerimi hatırladım.

Yola ilk çıktığımda kurduğum hayaller değiller ama bende aynı değilim. Yol beni hayallerime hazırlarken onları nasıl geliştireceğimi de öğretti. Yaşadığım anı kaçırmamaya özen gösteriyorum artık.