Girdap

Yorum · 178 Görüntülenme · Okuma Süresi: 2 dakika

Ben sadece yaşadım...

Her son yeni bir başlangıçtır derler. Bu söz insana sadece umut verir. Hayat son bulana dek yaşadıkların tek tek son bulacak ve yerine yenileri başlayacak diyor. Benim hayatımda bazı şeyler öyle olmadı. Doğumumla başlayan bir girdabın içinde yaşıyorum. Durgun bir denizde yavaş yavaş yüzmeyi öğrenmek varken ben bir balık gibi hemen yüzmeyi öğrendim ve asla durmadan yüzmek zorunda kaldım. Hafızam kötü olduğu için ilk 14 yılı hatırlamıyor olsam da bu girdabın her daim benimle olduğunu biliyorum. Hiddetinin ilk arttığı zamanları anımsıyorum. Neyle savaştığımı bilmiyorudum. Daha çok küçüktüm, yorulduğumu anlamamış yeni başlıyor sanmıştım. Ne kadar safım. 14 yaşında bir çocuğun dertle doğduğunu ve yaşadıklarının yorgunluk belirtisi olduğunu anlamasını bekleyemem zaten. O zamanlar inatla kaybetmediğim bir umudum vardı, yeni başlangıçlara. Ve buna ihtiyacım da vardı. Sonuçta çocuktum umutlanacak ve heyecanlanacak şeyler lazımdı. Bir sınavı kazanmamla başlayacak olan yepyeni bir başlangıç. Sınavlara umutla bakmaya çalışmam o zaman başladı. Çünkü sınavlar hayatımızın dönüm noktasıydı. Kazandım. Umut dolu bir yaz geçirdikten sonra okulun ilk günü geçmişten tanıdıkları görünce şok olmuştum. Sanki geçmiş benim hep peşimdeydi. Sanki benim sorunum 2 3 arkadaştı. Değişen şey yollar ve bir kaç arkadaş oldu. Sorun devam ediyor ben değişemiyordum. Bende en iyi arkadaşım
olan kitaplarla küçük bir dünya kurdum. Onların dünyasına kaçtım. Her yeni karakter bana değişimin hissini yaşattı. Ve bitmeleri beni üzse de hep orda kitaplığımda olacaklardı. Bir yandan da hikaye yazıyordum. Çok mükemmel olmayan ama bana iyi hissettiren şeyler. 4 yıl çabuk geçti birden bir sınav daha var dediler. Kocaman bir adı olan bir sınav. Hadi sınavlar bitiyor dediler bense kendi dünyamın duvarlarını örüyordum. Hatta o kadar dikkatsiz ördüm ki o duvarları son duvarı örerken penceremin olmadığını fark ettim ve küçük bir pencere bıraktım. Sınavı asla unutturmuyorlardı. Dershane ve okul ikilisinde gidip geliyordum. Ama gene okumaktan ve yazmaktan başka yaptığım şey yoktu. Tabi ki bu ikisi sınavı geçmeye yardımcı olmuyor. Bir yıl daha denedim bu sefer olacak ile yola çıkıp bir bölüm kazandım. Girdaptan kurtulurum sandım. Hayallerimi yaşayacak olmak az bir güç verdi. Artık üniversite okuyorum. Hani kapısından girince mucizeler gerçekleşen; dersler, sosyal hayat, geziler ile dolu olan üniversite de. Hayallerim gerçek olsun diye girdiğim okulda bir sürü sınavım daha vardı. Ve artık bir çok farklı insan. Kimi iyi kimi kötü bir çok şey yaşandı. Ama yaşanan onca şeyden hangisi benim için? Hangilerinde bu benim için dedim bilmiyorum. Bu cümleyi kurduğumdan bile emin değilim ben sadece yaşadım. Hayatta adım atarken ne düşünür insan? Ben kendimi düşünmedim. Hep başkalarının mutluluğuyla mutlu olmaya çabaladım. Ama bu hayat benimdi, bana ait olan bir şeyi onlar için harcamışım gibi oldu. Ama doğumumla başlayan girdap beni asla bırakmadı. Ve hayatın bana ait olmadığı hissi beni girdaba karşı güçsüzleştirdi. Girdaba yenik düşsem ne olur ki zaten ben diye bir şey yok diye düşündüğüm çok gece var. Denizin üstüne durmak için nedenler aradım durdum. Hiç bir neden 'kendim için' olmadı. Bunun beni düşürmesi gerekiyordu oysa ben asıl bunun için savaşma kararı aldım. Bundan sonra her adımım 'Kendim İçin' olacak. Başka hiç bir cevap tatmin etmeyecek beni. Ama diğer yandan girdap beni hala içine davet ediyor. Oraya gitmenin kendim için yapacağım en iyi şey olacağını söylüyor.

Yorum